Voer wee A:ntwa:rps wilt lie(e)re, gomme ne grammèr moake. Dor kunde de vervooging in léze
van 't wa:r(e)kwe(oe)rt zaajn èn èmme: "kèm, gèt, ajéé, zéé, téé, wèmme, g[ollen]èt, zèmme"
en "ksèn, g(aa)/(e) zè, ajies, zies, ties, we zèn, golle zè, ze zèn"
In den A:ntwa:rpse scrabbel is de doffe (e) de mie(e)st veurkomende kliengker.
Het mie(e)st gebruikte voogwe(oe)rd is 'dat' in 9 oep de tieng bijzinne.
de 'oo' wordt 'oe' uitgesproke; de 'oe' als 'oo'.(oep alle régels zènner uitz.)
Ongs mooder: "ksal em ies nor z'n voote géve": Ik zal hem eens naar zijn voeten geven!"
"Iek loe(e)p tot on die(e) groe(e)tem boe(e)m. Ik loop tot aan die grote boom"
de 'ee' wordt 'ie' en de 'ie' wordt 'ee'
die (m.) = die(e) vèngt; die (vr.) = déé vraa (niet de zuivere aa van de standaardtaal)
Die vinden we o.a. terug in dwerg [dwa:rech] en mand [ma:nt].
[gien ènkel méér mie(e)r] is d'uitsproak van 'geen enkele mier meer'
As den A:ntwa:rpenèr zijnen taalcomputer wèt te programméren, dan kannem pèrfèkt AN spré(e)ke.
In onbeheerste momente valtem toch deur de ma:nd (niet te verwarren met: in waffer m(e)ngt
zèdde gaa gebe(oe)re!) De lange 'o' in open lettergreep wordt analoog met de Engelse coal
uitgesproken. Vandoar ook het verschil tussen ke(oe)le [in de ste(oe)f] èn koe(e)le [in de soep]